Það er eitthvað einstaklega hrífandi við lífssögu Ólafíu Jóhannsdóttur. Ekki vegna þess að líf hennar hafi verið auðvelt. Ekki vegna þess að hún hafi alltaf verið sterk, aldrei efast eða alltaf haft svörin. Heldur einmitt vegna þess að hún var manneskja, eins og ég og þú. Hún þekkti gleði og sorg. Hún þekkti vonir og vonbrigði. Hún þekkti trúna en einnig efasemdirnar. Ólafía hafði gengið í gegnum erfiða reynslu. Hún hafði þurft að glíma við eigin veikleika, trúarlegar spurningar og tilfinningar sem voru henni þungbærar. En í þeirri reynslu fann hún Guð. Ekki Guð sem var fjarlægur og dæmandi, heldur Guð sem var henni nálægur.
Kærleiksríkur Guð sem reynist styrkur á neyðar stundu. Guð sem hélt í hana. Þessu leitaðist hún við að miðla til annarra, einkum til þeirra sem samfélagið leit niður á og fordæmdi. Það er merkilegt að hugsa til þess að Ólafía hafi fundið köllun sína á stað þar sem flestir aðrir hefðu ekki viljað búa. Í þröngri götu, við fátækt og erfiðleika, fann hún tilgang. Þar sem aðrir sáu myrkur sá hún tækifæri til að vera öðrum ljós. Og það ljós lifir í minningunni um hana. Hún sá innra gildi manneskjuna að baki ytri aðstæðna. Hún sá að undir hörðu yfirborðinu var hjarta sem þráði kærleika. Hún trúði því að í hverri manneskju byggi eitthvað gott.
Okkur reynist auðvelt að dæma, að sjá mistök annarra. Jesús kennir okkur að horfa á náunga okkur á annan hátt. Jesús sá manninn Sakkeus í trénu þegar aðrir sáu aðeins spilltan tollheimtumann, glæpamann. Hann talaði við Samversku konuna við brunninn þegar aðrir hana forðuðust hana. Hann snerti líkþráa, tók á móti börnum og sat til borðs með fólki sem samfélagið hafði hafnað. Og hann sagði:„Allt sem þér gerðuð einum minna minnstu bræðra, það hafið þér gert mér.“ Þetta eru ekki aðeins falleg orð. Þetta er áskorun. Áskorun til okkar-áskorun til kirkjunnar. Við lifum á öðrum tímum en Ólafía. Samfélagið hefur breyst. Velferðarkerfið er sterkara og margt hefur færst til betri vegar. En mannleg þörf fyrir kærleika hefur ekki breyst. Enn er fólk sem er einmana. Enn eru manneskjur sem búa við fjárhagslega erfiðleika. Enn er fólk sem glímir við veikindi, sorg, kvíða eða óöryggi. Enn eru þau sem samfélagið hefur hafnað. Enn er þörf fyrir fólk sem er tilbúið að staldra við, hlusta og rétta fram hjálpandi hönd. Þess vegna á saga Ólafíu erindi við okkur í dag. Hún kennir okkur að trúin verður ekki að fullu skilin nema hún birtist í kærleika. Hún minnir okkur á að við þurfum ekki að vera rík til að gefa. Við þurfum ekki að vera fullkomin til að hjálpa. Við þurfum ekki að hafa öll svörin til að sýna kærleika. Öll getum við sýnt meira umburðarlyndi, þolinmæði og dregið út dómhörku.
Stundum nægir að vera til staðar. Að hlusta og sýna skilning. Að bjóða fram aðstoð. Að láta aðra finna að þeir skipti máli . Megi minning Ólafíu hvetja okkur til að vera samfélag þar sem enginn þarf að standa einn. Þar sem við mætum hvert öðru af virðingu. Kæru vinir, höfum hugfast að við getum hvert og eitt verið ljós í lífi annarrar. Slíkt höldum við áfram því verki sem Ólafía helgaði líf sitt. Því kærleikurinn lifir ekki aðeins í minningunni. Hann lifir í því sem við gerum.
Megi Guð gefa okkur hugrekki til að sjá náunga okkar með augum Ólafíu. Og umfram allt með augum Krists
